-
My friend professionally taking photo of his jellies. Lighting including. @dhanananutcrunch
-
-
Dear Photograph,
It was 2005, we were in high school and excited about the world. I had just got my license and I would always drive my best friend James home after school. It was a beautiful spring day around the same time I did this photograph. I remember it like it was yesterday, we were working on making a video with my neighborhood friend Zev. We always used to make ridiculous videos that made absolutely no sense and would laugh at them so hard that we couldn’t breathe. I would always listen to my dad and grandmother and they would tell me not to be in a rush to grow up. Now I finally understand what they were saying, I would give anything to go back and re-live my teenage years again. 3 Years ago when we turned 21, I lost my best friend James after a 4 month long battle to a rare blood disease called HLH. Months after in November, I also lost my friend Zev who was only 17 to an allergic reaction to food he ate. I knew James since kindergarten and Zev since i was in the 4th grade. I have learned that life is very short and unpredictable, you have to embrace the moment and always cherish time spent with your loved ones. This picture brings me back to that exact moment in time and I will never forget James and Zev and the great times I had being a teenager.
Vinny -
กินผักดีต่อสุขภาพ
ใครๆ ก็รู้ว่ากินผักแล้วดีต่อสุขภาพ แต่ผักบางอย่างมันไม่หอมหวานเย้ายวน ต้องเอาไปอบเนยและใส่น้ำตาลเพิ่ม น้ำผึ้งราด บีบวิปครีมใส่ โรยไขมันเทียมแล้วค่อยกิน
กินมากๆ แทนที่จะได้คุณค่าจากผักเต็มๆ กลับกลายเป็นได้โรคร้ายจากเครื่องปรุงที่ห่อหุ้มผักเอาไว้จนคนกินแทบไม่รู้รสของผักนั้นเลย อาจเป็นเพราะคนกินอยากได้แบบนั้น อาจเป็นเพราะคนทำอาหารกลัวว่าคนกินจะไม่พอใจถ้าให้กินผักเปล่าๆ อาจเพราะจงใจมอมเมาคนกินจากผักเน่าเสียราคาถูก ที่โดนตบแต่งจนสวยงาม
แต่ก็นั่นล่ะ คนเดี๋ยวนี้แยกไม่ออกว่าผักสดดีๆ เป็นอย่างไร เหมือนหรือต่างจาก ผักในตระกร้าที่แม่ค้าคัดทิ้งอย่างไร ตอนทำก็จับเอามารวมๆ กันแล้วบอกกับคนกินว่าเราหวังดีนะ อาจจะได้ผักดีมากหน่อย อาจจะได้ผักเสียมากหน่อย หรือเลวร้ายที่สุดก็มีแค่ผักเสียอย่างเดียว ผสมปนเปกันไม่จนแยกออกยากจริงๆ
อย่างน้อยลองถามตัวเองดูแล้วกันว่าเราชอบกินผักแบบไหน ผักสด หรือต้องราดนมเนยก่อน เจอผักดีๆ ก็จำไว้แล้วหามากินใหม่ ถ้าเจอผักไม่สด ช้ำ หรือเน่าเสีย ก็เขี่ยออกซะ
จำความรู้สึกที่เจอผักเสียในจานไว้ แล้วอย่าไปเอาผักเน่าๆ ทำอาหารให้ใครกิน แล้วบอกกับคนกินว่าหวังดี :)
-
ต้มจับฉ่าย
วันนี้นึกอยากกินต้มจับฉ่ายครับ เลยลองค้นดูในเน็ตว่าทำยังไงสรุปได้สูตรดังนี้ แหกสูตรนิดหน่อยเพราะไม่มีกระเทียม
เครื่องปรุง
- หัวไชเท้า
- คะน้า
- เห็ดหอม
- กะหล่ำปลี
- ซี่โครงหมู หรือโครงไก่
- ซีอิ้วขาว
วิธีทำ
- หั่นคะน้ำ เห็ดหอม กะหล่ำปลี หัวไชเท้า เป็นชิ้นตามต้องการ
- ตั้งน้ำมัน (เจียวกระเทียม ให้พอหอม แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำเพราะไม่มีกระเทียม)
- เอาผักที่หั่นไว้แล้วลงผัดให้นิ่ม ยกเว้นหัวไชเท้า พักไว้ก่อน
- ตั้งน้ำให้เดือดจัดแล้วเทซี่โครงหมูลงไป เพื่อไม่ให้คาว ค่อยๆ ตักฟองที่ลอยขึ้นมาออกจากหม้อเพื่อไม่ให้น้ำซุปขุ่น
- ขั้นตอนนี้ต้องการทำน้ำซุปของจับฉ่าย ดังนั้นต้มให้ได้สัก 20-30 นาที (จะใช้วิธีลัดใส่พวกซุปก้อนหรือผงปรุงรสก็ได้ แต่ตอนที่ทำผมกินเองจะไม่ใส่)
- เทผักที่พักไว้ และหัวไชเท้า ลงในหม้อต้มลดไฟเป็นไฟอ่อน ทิ้งไว้ประมาณ 1 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย (ทำกินเองต้มไป 2 ชั่วโมง) คอยสังเกตให้น้ำท่วมผักตลอดเวลาเพื่อให้ผักเปื่อย
- เมื่อผักเริ่มเปื่อยให้ลงชิมน้ำดู จะได้ความหวานของผักและซี่โครงหมูในน้ำ ใส่ซีอิ้วขาวเพิ่มเล็กน้อยให้หอมนิดๆ จะใส่ขึ้นฉ่ายเพิ่มความหอมด้วยก็ได้ เสร็จแล้วยกลงได้เลย ตักใส่จานได้เลย
หากชอบหวานมากกว่านี้ให้เติมน้ำตาลเพิ่ม น้ำปลาใส่ได้ แต่ไม่ควรเพราะจะทำให้คาว แต่นั่นก็แล้วแต่คนชอบครับ ส่วนตัวผมคิดว่าน่าจะใส่เกลือถ้าต้องการเค็มมากกว่านี้
-
แกงกะหรี่ แบบไม่ใช้ก้อนแกงกะหรี่สำเร็จรูป
เครื่องปรุง
- ผงกะหรี่
- น้ำผึ้ง
- พริกไทยป่น
- โยเกิร์ตรสธรรมชาติ
- แอปเปิ้ล (เป็นแอปเปิ้ลแดงจะดีมาก)
- มันฝรั่ง
- แครอท
- กระเทียม
- หอมหัวใหญ่
- ขิง
- เกลือ
- ซอสถั่วเหลือง (ญี่ปุ่น)
- เนื้อสัตว์ : (หมู, ไก่, เนื้อวัว)
- ดาชิผง สำหรับทำน้ำซุป ไม่มีไม่เป็นไรใช้น้ำซุปไก่/หมู หรือน้ำเปล่าแทนก็ได้
วิธีทำ
- ต้มมันฝรั่ง 1 ลูกให้สุก
- บดกระเทียม 1 หัว (ใช้กระเทียมแขกจะหัวใหญ่หน่อย ทำกินเองจะใช้ 1~2 หัว)
- บดขิงขนาดเท่าๆ กับกระเทียม
- บดมันฝรั่งถ้าอยากได้แกงกะหรี่ที่ข้นมากก็ใส่เยอะๆ ได้
- บดแอปเปิ้ลประมาณ 2 เท่าของกระเทียม (ใช้ครึ่งลูก ลูกนี้ประมาณ 400 กรัม)
- หั่นหอมหัวใหญ่ แครอท มันฝรั่ง แอปเปิ้ล และเนื้อสัตว์เป็นชิ้นๆ
- ผัดมันฝรั่ง และแครอทในกระทะ ถ้าให้สวยก็ทิ้งในกระทะสักครู่ให้มันมีรอยไหม้บ้าง
- ใส่หอมหัวใหญ่ แอปเปิ้ล เนื้อสัตว์ และผงกะหรี่ลงไปผัดต่อ จนกว่าเนื้อสัตว์เริ่มสุก ขั้นตอนนี้จะทำให้ผงกะหรี่หอมมากยิ่งขึ้นด้วย
- เอาน้ำเปล่าใส่หม้อเล็กน้อย ใส่ดาชิผงลงไปละลาย
- เทของที่ผัดไว้ในกระทะลงหม้อ
- เทกระเทียม ขิง มันฝรั่ง แอปเปิ้ล ที่บดไว้ลงไป
- ปรุงรสด้วย พริกไทย เกลือเล็กน้อย โยเกิร์ต น้ำผึ้ง และซอสถั่วเหลือง (ตอนนี้ไม่ควรปรุงให้รสจัดมาก เพราะจะเคี่ยวให้งวดกว่านี้)
- เทน้ำเพิ่มจนท่วมเครื่องในหม้อ แล้วเคี่ยวต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าผักจะนุ่ม (หรือจนกว่าจะพอใจ) ใช้ไฟอ่อน
- ลองชิมรสดูว่าได้ตามที่ต้องการหรือไม่ ค่อยๆ ปรุงไปเรื่อยๆ
*แกงกะหรี่ไม่หวานมาก จะหอมกลิ่นผงกะหรี่ ความเผ็ดจะได้จากพริกไทยใส่มากใส่น้อยก็แล้วแต่รสที่ชอบ ไม่ใช้น้ำปลาเพราะจะทำให้คาว ถ้าทำกินเองจะไม่ใส่น้ำตาล ใช้น้ำผึ้งให้ความหวาน
-
ให้มันได้อย่างนี้สิ
Pic 1: いちご大福（だいふく）. Strawberry covered in daifuku mochi.
Normally you’d expect 餡 (an, “bean paste”) from 大福餅(daifuku mochi). It must have been revolutionally idea, to replace the bean paste with a piece of fruit!
Pic2: 雪見大福（だいふく） by Lotte. It’s ice cream covered in Daifuku mochi.
What I want to say is, let two unusual things/concepts meet, and you’ll have a whole different/refreshing concept.
Cooking aidoru was a refreshing, novel concept to me. Cooking battle too. Iron Chef is still my all-time favorite TV program. Cooking and Aidoru are whole different concepts, so are Cooking and Battle.
-
Allan Innman, For Your Viewing Pleasure (Self-Portrait), oil on canvas mounted to panel, 2013
